Pierwszy kościół w Krasiejowie wybudowany w 1518 roku wzniesiono na cześć Najświętszej Maryi Panny, św. Marcina i św. Małgorzaty. W świątyni znajdował się rzeźbiony ołtarz główny z pozłacanymi elementami dekoracyjnymi poświęcony świętym: Barbarze, Jadwidze i Urszuli.

Kościół ten w całości wybudowany był z drewna i posiadał wieżę z trzema dzwonami. Wewnątrz kościoła znajdowały się także dwa mniejsze ołtarze - od strony południowej ku czci Najświętszej Maryi Panny i świętych apostołów Piotra i Pawła, a od północnej ku czci św. Marcina.

W 1804 roku pierwszy kościół prawdopodobnie uległ zniszczeniu w pożarze. Mieszkańcy Krasiejowa wybudowali nowy kościół pod wezwaniem św. Barbary. Do murowanego już kościoła przylegała drewniana wieża wzniesiona w części dolnej na planie prostokąta, przechodząca wyżej w ośmiobok zwieńczony na górze kopułą.

Uroczyste położenie kamienia węgielnego pod obecny kościół nastąpiło w połowie lipca 1910 roku. Obiekt budowano od 1911 do 1913 roku. W czasie budowy nowego kościoła nabożeństwa odprawiano w stodole przysposobionej czasowo na świątynię.

Kościół w Krasiejowie wybudowany w stylu neobarokowym obfituje w bogate zdobnictwo - malowidła i freski przedstawiające sceny biblijne oraz ornamentykę i złocenia charakterystyczne dla tego stylu architektonicznego.

Początkowo na wieży kościelnej znajdowały się cztery dzwony odlane w głogowskiej fabryce Braci Momma. Podczas pierwszej wojny światowej został zdjęty największy dzwon, który po zakończeniu wojny szczęśliwie wrócił na swoje miejsce. Niestety dzwony zdjęte ponownie w czasie II wojny światowej do Krasiejowa już nie wróciły.

W 1977 roku Ksiądz Alojzy Malcherek zakupił do kościoła nowe spiżowe dzwony: św. Floriana, św. Małgorzaty, Matki Boskiej oraz jeden mały św. Jana. Zostały one sprowadzone z Przemyśla, a ich poświęcenie nastąpiło 26 listopada 1978 roku.

W latach 1998-2002 trwał gruntowny remont kościoła prowadzony pod kierunkiem ks. Alojzego Malcherka. Odnowiono:

W 1911 roku otwarto w budynku przedszkole, w którym zajęcia w języku niemieckim i polskim prowadziła siostra Sixta. W 1920 roku zorganizowano Szkołę Robót Ręcznych dla dorosłych dziewcząt, gdzie zajęcia prowadziła siostra Lamberta.

W 1945 roku budynek został zajęty przez rosyjskie oddziały. Wydarzenia wojenne spowodowały niewielkie straty w budynku. Przez cały rok 1945 siostry spieszyły z pomocą mieszkańcom wsi.

W marcu 1946 roku ponownie uruchomiono przedszkole. Liczba dzieci wzrosła do 120, co zmusiło do powiększenia pomieszczeń. Odnowiono płot, zainstalowano wodociąg, łazienkę, pomalowano wszystkie pomieszczenia.

Dnia 3 sierpnia 1956 roku we wczesnych godzinach rannych klasztor obstawiła milicja wypędzając siostry z budynku. Wmawiając siostrom, że działają na rozkaz Matki Generalnej Demetrii Cebuli, załadowano je do samochodu i wywieziono pod obstawą do Krzeszowa na Dolnym Śląsku.

Po dwóch dniach o godzinie 4:00 rano po odczytaniu nazwisk załadowano wszystkie osoby do 13 autokarów. Następnego dnia część autobusów zatrzymała się w miejscowości Staniątki za Krakowem. Tam siostry zatrzymano w domu kierowanym przez osobę partyjną, przesłuchiwano je, traktowano jak przestępców.

Dom klasztorny był zajęty przez Gromadzką Radę, więc siostrom oddano jeden mały i jeden duży pokój. Resztę zajmowały biura i państwowe przedszkole. W dniu 15 czerwca Rada Gromadzka opuściła budynek, lecz kuchnia nadal była zajęta przez przedszkole.

Od 4 marca 1972 roku przedszkole zaprzestało działalności w budynku klasztornym i zostało przeniesione do innej siedziby. Od 1973 roku na terenie klasztoru przeprowadzano doraźne remonty z dużą pomocą mieszkańców Krasiejowa.

W 2024 roku podjęto decyzję o przeniesieniu sióstr i likwidacji klasztoru po 122 latach jego istnienia. W niedzielę 11 sierpnia 2024 odbyła się ostatnia msza z udziałem naszych Sióstr Służebniczek, podczas której ks. Józef Gorka wygłosił mowę pożegnalną.

W uroczystości brały udział inne siostry ze Zgromadzenia wraz z ich przełożoną, ks. M. Sobek i dwaj inni księża. Siostry zostały przeniesione do Leśnicy.

Za czasów cesarza Dioklecjana nasiliły się prześladowania chrześcijan. Gdy cesarz, chcąc pojąć Św. Małgorzatę za żonę, spotkał się z odmową, wtrącił ją do więzienia, gdzie męczono ją, torturowano, przypalano ogniem i szarpano ciało hakami.

Nieugiętość Małgorzaty doprowadziła do jej śmierci - została ścięta. W czasie mąk ukazał jej się szatan w postaci smoka, którego odtrąciła znakiem Krzyża Świętego.